زمینه و هدف: صمیمیت یک مشخصه کلیدی و مهم روابط زناشویی و از ویژگی های بارز یک ازدواج موفق بشمار می آید. نبود یا کمبود آن یک شاخص آشفتگی در رابطه زناشویی است. هدف از پژوهش حاضر اثربخشی غنی سازی روابط زوجین به شیوه اولسون بر افزایش صمیمیت زناشویی زوجین بود. مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر به شیوه نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری 45 روزه انجام شد. جامعه آماری پژوهش نیز شامل 30 زوج شهر فارسان و حومه، در سال 1397 بودند. نمونه پژوهش نیز شامل 20 زوج بودند که از میان زوجین شهر فارسان و حومه ی آن به شیوه داوطلبانه بر اساس فراخوان دوره های آموزشی-مشاوره ای غنی سازی روابط زوجی انتخاب شدند. گروه آزمایش آموزش غنی سازی روابط زوجین به شیوه اولسون را در 7 جلسه دریافت کردند. گروه کنترل نیز در فهرست انتظار قرار داشتند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه صمیمیت زناشویی باگاروزی استفاده شد. برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس مختلط استفاده شد. یافته ها: یافته ها نشان داد آموزش غنی سازی روابط زوجین به شیوه اولسون در افزایش صمیمیت زناشویی زوجین شهر فارسان اثربخش بوده است (001/0p<). همچنین این اثر در مرحله پیگیری پس از 45 روز نیز پایدار بود (001/0p<). نتیجه گیری: آموزش مهارت های ارتباطی در رویکرد غنی سازی روابط زوجین به شیوه اولسون توانسته است بر ارتقای صمیمیت زناشویی زوجین شهر فارسان اثربخش باشد. ملاحظات نظری و کاربردی در بخش نتیجه گیری مطرح شده است.

تجربه زوج ها از زیست با ناباروری از ارزش های اجتماعی و هنجارهای علمی برآمده از الگوی مسلط پزشکی زمانه اثر می پذیرد. از قرن 19 میلادی تاکنون، با غلبه مدل زیستی-پزشکی و تقسیم بیماری ها بر حسب علّت پیدایش، ناباروری نیز در کنار دیگر بیماری ها، بهعنوان عارضه ای جسمی شناخته شد که برای درمان آن باید علل آنرا یافت و با تمسک به روش های کمک باروری در بطن نهادپزشکی آن را درمان کرد. در این پژوهش تجربه زیسته «زوج های بارورخواه با اختلال ناباروری ناشناخته» به عنوان اقلیتی 15درصدی که با وجود پتانسیل های کافی جسمی صاحب فرزند نمی شوند و در تحقیقات اندکی مورد پژوهش قرار گرفته اند، با مشارکت 22 زوج در پژوهشگاه رویان مطالعه شد. در پژوهش حاضر از روش پدیدارشناسی توصیفی و روش تحلیل 7 گام کلایزی استفاده شده است. یافته ها در 13 خوشه و در 3 گروه شامل: روی آوردها (روی آورد به ادراک ناباروری، روی آورد به ادراک ناشناختگی در ناباروری، روی آورد به ادراک والد شدن به مثابه یک نقش، روی آورد به ادراک درمان و روی آورد به ادراک فرزند)، تجربه ها (تجربه فشار، تجربه رابطه جنسی، تجربه رابطه زوجیت و تجربه والدی منقطع) و ساختارهای اساسی (مسئله زمان، امکان های موجود، جنسیت و تقدیرگرایی) بهدست آمدند. در نهایت پدیده «آستانگی» ناظر بر موقعیتی کنترل ناپذیر که در آن زوج ها با حسی از ابهام آمیخته با استیصال در انتظار رسیدن به حدی از قطعیت می باشند، تصریح کننده تجربه زیسته زوج های بارورخواه با اختلال ناباروری ناشناخته تبیین شد.

هدف از این مطالعه ساخت، اعتباریابی، رواسازی و استاندارد کردن مقیاس مهارت های ارتباطی در بین مردان و زنان متاهل شهر تهران بود. 342 زن و مرد شرکت کننده به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و به مقیاس مهارت های ارتباطی زوجین پاسخ دادند. ضریب پایایی آلفای کرونباخ کل مقیاس 0.93 و ضریب بازآزمایی (به فاصله دو هفته) 0.92 بدست آمد. تحلیل مولفه های اصلی با استفاده از چرخش واریماکس (با حذف چهارده ماده) سه عامل مهارت کلامی و همدلی، موانع ارتباطی و مهارت ارتباط جنسی را نشان داد. روایی همگرای کل و عوامل سه گانه با مقیاس کیفیت زناشویی معنادار بودند. هم چنین، روایی واگرای (تشخیصی) این مقیاس بیانگر این است که مقیاس یاد شده می تواند افراد عادی را از افراد فاقد مهارت ارتباطی مطلوب متمایز نماید. روی هم رفته، می توان گفت که نتایج این پژوهش حمایت تجربی کافی را برای پایایی و روایی این مقیاس در نمونه مورد مطالعه فراهم می کند.

زمینه مطالعات متعددی پیرامون بررسی اثر بخشی زوج درمانی هیجان مدار و ایماگوتراپی بر صمیمیت زوجین، کیفیت روابط و تعارضات زناشویی زوجین انجام شده است. اما پژوهشی که به مقایسه اثر زوج درمانی هیجان مدار و ایماگوتراپی بر سازگاری فردی زوجین پرداخته باشد مغفول مانده است. هدف مقایسه اثربخشی زوج درمانی هیجان مدار و ایماگوتراپی بر سازگاری فردی زوجین در سال های اولیه ازدواج بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با دو گروه آزمایش و یک گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش، شامل زوجین ناسازگار مراجعه کننده به مراکز سلامت و سرای محله و مشاوره در شهر تهران مناطق (1، 8) در سال 1395 بود. 24 زوج به روش داوطلبانه به عنوان نمونه انتخاب شدند. و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه (12 زوج) جایگزین شدند. ابزار پژوهش عبارتند از: جلسات زوج درمانی هیجان مدار (جانسون، 2004)، جلسات ایماگوتراپی (هندریکس، 2004) و پرسشنامه پرسشنامه سازگاری بل (1961). تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل کوواریانس چند متغیره انجام شد. یافته ها هر دو رویکرد زوج درمانی هیجان مدار و ایماگوتراپی بر سازگاری فردی زوجین تاثیر داشتند (0/001 >p). نتیجه گیری ایماگوتراپی و زوج درمانی بر روی سازگاری فردی زوجین تاثیرگذار بود و سبب افزایش سازگاری فردی زوجین شدند.

زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر ازجمله درمان هایی هستند که بر چرخه های منفی تعاملی توجه دارند. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر بر بازسازی الگوهای ارتباطی زوج های دارای تعارض زناشویی انجام شد. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه زوج های مراجعه کننده به مشاوره مهرآوران شهر اهواز بود. نمونه پژوهش شامل 6 زوج (12 نفر) مراجعه کننده به مرکز مشاوره مهرآوران بودند که با توجه به نمره پرسشنامه سازگاری زناشویی (DAS) جزء زوج های پریشان قرار گرفتند. در این پژوهش از طرح آزمایشی تک موردی از نوع خط پایه چندگانه ناهمزمان استفاده شد. پروتکل درمانی زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر در دو تا چهار مرحله خط پایه، 16 جلسه مداخله 60 دقیقه ای و پیگیری دو ماهه اجرا شد و آزمودنی ها به پرسشنامه الگوهای ارتباطی (CPQ) پاسخ دادند. داده ها به روش ترسیم دیداری، شاخص تغییر پایه و فرمول درصد بهبودی تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد میزان بهبودی در متغیر الگوهای ارتباطی در گروه زوج درمانی متمرکز بر هیجان در مرحله پس از درمان و پیگیری، 66/50 و 27/53 درصد و در گروه زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر، 80/38 و 21/41 درصد بود. بنابراین یافته های پژوهش نشان داد که زوج درمانی متمرکز بر هیجان و زوج درمانی رفتاری یکپارچه نگر با تغییر چرخه های تعاملی منفی بر بازسازی و بهبود الگوهای ارتباطی تأثیر دارد.